مقاله

آگورافوبیا یا وحشت بیرون آمدن را بیشتر بشناسید – بخش 2

عکس: بادران

 سؤالاتی برای تشخیص بهتر و دقیق‌تر
علائم آگورافوبیا مشابه علائم بیماری قلبی، مشکلات معده و تنفسی است. به همین دلیل، تشخیص این مشکل از بقیه بیماری‌ها سخت‌تر است و به بررسی و دقت زیادی نیاز دارد. پزشک ابتدا بیماری‌های زمینه‌ای شخص را بررسی می‌کند. سپس برای شناخت بهتر، سؤالاتی از بیمار می‌پرسد. این سؤالات عبارت‌اند از:
•    سابقه پزشکی، شدت و مدت علائم شما چقدر است؟
•    آیا برای بیرون‌رفتـن از خانـه می‌ترسیـد یا استـرس دارید؟
•    آیا مکان یا موقعیتی وجود دارد که از رفتن به آنجا پرهیز می‌کنید؟
•    اگر در یکی از موقعیت‌های ذکرشده گیر کرده باشید چه می‌کنید؟
علاوه بر این، پزشک آزمایش‌ها و معاینات زیاد دیگری را برای تشخیص دقیق‌تر بیماری انجام می‌دهد. اگر مشکل فیزیکی نداشته باشید، احتمالا باید به روان‌پزشک و روان‌کاو مراجعه کنید. روان‌پزشک از شما سؤالات مختلفی می‌پرسد. اگر شما حداقل در دو مورد از این موقعیت‌ها ترس شدید، وحشت یا اضطراب داشته باشید، ممکن است به آگورافوبیا دچار شده باشید:
•    تنهایی بیرون از خانه بودن؛
•    در صف یا بین جمعیت بودن؛
•    بودن در فضای باز (مثل پارکینگ یا مرکز خرید)؛
•    بودن در فضای بسته (مثل تئاتر یا شرکت کوچک)؛
•    استفاده از وسایل حمل‌و‌نقل عمومی مثل هواپیما یا قطار.
علاوه بر این:
•    این علائم باید حداقل ۶ ماه طول بکشد؛
•    ترس شما نباید به‌خاطر تهدید یا خطر موجود در آن موقعیت باشد؛
•    این ترس باید عادات و انجام کارهای روزانه مثل کار، تحصیل و روابط شما با دیگران را مختل کرده باشد.

درمان آگورافوبیا
آگورافوبیا توانایی و روابط اجتماعی و شغلی و زندگی افراد را محدود می‌کند. این افراد دیگر نمی‌توانند وظایف و کارهای روزمره‌شان را به‌راحتی انجام دهند. دنیای آنها کوچک می‌شود. در صورت داشتن علائم بالا، سریع به پزشک مراجعه کنید. پزشک گاهی برای درمان دارو یا روان‌درمانی یا ترکیب هر دو را تجویز می‌کند.
۱. روان‌درمانی
شامل حساسیت‌زدایی‌های سیستماتیک است. در روند روان‌درمانی، به افراد کمک می‌شود در موقعیت‌ها و شرایط استرس‌زا به‌جای ترس و اضطراب، درست فکر کنند و کمتر دچار فوبیا شوند. این درمان شامل تمرین‌های آرامش‌بخش یا تنفسی نیز می‌شود.
۲. مواجهه‌درمانی
روشی بسیار مناسب و مؤثر برای درمان آگورافوبیاست. در این روش، فرد بیمار باید با شرایط و موقعیت‌های استرس‌زا مواجه شود و کارهایی را که ازشان می‌ترسد با کمک پزشک انجام دهد؛ مثلا اگر از اتوبوس می‌ترسد، پزشک ابتدا به او عکس‌های اتوبوس را نشان می‌دهد. سپس در مرحله بعد، از بیمار می‌خواهد پیاده به ایستگاه اتوبوس برود و برگردد. سپس باید مسافت کوتاهی را با اتوبوس طی کند تا در آخر بتوانند به‌راحتی و برای مدت طولانی سوار اتوبوس شود.
۳. دارودرمانی
داروهای مختلفی برای درمان این مشکل وجود دارد که رایج‌ترین آنها داروهای ضدافسردگی هستند. پزشکان معمولا درمان را با دوز کم شروع می‌کنند تا میزان سروتونین در مغز افزایش یابد. سروتونین ماده‌ای شیمیایی است که احساس خوب و شاد بودن را در فرد به وجود می‌آورد. داروهایی که سروتونین مغز را افزایش می‌دهند و باعث درمان آگورافوبیا می‌شوند عبارت‌اند از:
•    سرترالین؛
•    فلوکستین؛
•    سیتالوپرام؛
•    ونلافاکسین؛
•    اس‌سیتالوپرام؛
•    مهارکننده‌های بازجذب سروتونین؛
•    داروهای ضد‌افسردگی سه‌حلقه‌ای؛
•    مهارکننده‌های انتخابی سروتونین نوراپی نفرین.
این داروها معمولا باید ۶ ماه تا ۱ سال استفاده شوند. اگر فرد با رفتن به موقعیت‌های استرس‌زای قبلی اضطراب و ترس نداشت، پزشک میزان این داروها را کاهش می‌دهد. در صورت شدیدبودن علائم، پزشک ممکن است داروهای ضداضطراب مثل بنزودیازپین، زاناکس یا کلونازپام را برای تسکین کوتاه‌مدت تجویز کند.
فراموش نکنید این داروها در دسته داروهای اعتیاد‌آور قرار می‌گیرند و مصرف طولانی‌مدتشان باعث وابستگی‌تان به آنها می‌شود.
۴. ریلکسیشن
تمرینی عالی برای کاهش استرس و آرام‌شدن است. تمرین‌های تنفسی، یوگا، مدیتیشن، تغییر سبک زندگی، ورزش منظم، رژیم غذایی سالم، خواب کافی، و پرهیز از کافئین و الکل و مواد مخدر نیز تاثیر زیادی در درمان آگورافوبیا دارند. فراموش نکنید هروقت به کمک نیاز داشتید، از دوستان یا آشنایان بخواهید شما را همراهی کنند. همراهی آنها باعث می‌شود شما راحت‌تر با ترستان کنار بیاید. همچنین، می‌توانید با پزشکتان صحبت کنید تا بهترین راه مدیریت استرس، ترس، اضطراب و آرام‌کردن خودتان را پیدا کنید.

سخن آخر
فرد دچار آگورافوبیا از بودن در مکان‌های خاصی می‌ترسد. افراد مبتلا به این بیماری معمولا احساس امنیت نمی‌کنند و اگر در مکان‌های عمومی قرار بگیرند، می‌ترسند و مضطرب می‌شوند. بیشتر مواقع این افراد برای رفتن به مکان‌های عمومی به یک همراه مانند بستگان یا دوستان نیاز دارند. گاهی نیز این ترس ممکن است به‌قدری شدید باشد که فرد بیمار نتواند خانه خود را ترک کند. این مشکل باعث منزوی‌شدن، گوشه‌نشینی، محدود‌شدن، کاهش فعالیت‌های اجتماعی، و مشکلات روحی و روانی زیادی در افراد می‌شود؛ بنابراین این بیماری باید سریعا درمان شود.
درمان آگورافوبیا نیز زمان‌بر و پیچیده است و به بررسی و تشخیص دقیق نیاز دارد؛ زیرا علائم این بیماری با بیماری‌های روانی و جسمی زیادی مشابه است. نکته‌ای مهم که معمولا افراد نادیده‌اش می‌گیرند عمل‌کردن به دستورالعمل‌های پزشک و مصرف بموقع داروهاست. بیشترِ بیماران با روان‌درمانی و مصرف بموقع داروها می‌توانند از دام آگورافوبیا فرار کنند و به زندگی عادی برگردند.

0 اظهار نظر

لطفاً برای ارسال نظر وارد شوید.