مقاله

چگونه مقاوم شویم؟ - بخش 1

عکس: بادران

 سختی ها همه جا و همیشه با ماهستند. ممکن است زمانی که هیچ انتظاری ندارید با واکنشهای طبیعی اما ناخوشایندی مثل اضطراب، نگرانی بیش ار حد، دلشوره، ناامیدی، ترس، اندوه، شرم و غیره مواجه شوید. با این حال حرکت و حتی رشد از طریق یک تجربه دشوار و یا پس از یک سانحه می تواند سخت باشد، اما ممکن است.
همه ما داستان های الهام بخشی شنیده، خوانده یا شاهد بوده ایم که چگونه افرادی پس از سختی ها و چالش های ناخوشایندی چون مرگ یکی از عزیزان ، از دست دادن شغل ، بیماری های جدی جسمی جدی ، تصادفات ، بلایا یا جنگ  دوباره و حتی قوی تر از قبل به زندگی بازگشته اند؛ اما وقتی خودمان با چنین سختی هایی روبرو می شویم چه خواهیم کرد؟ چگونه باید با با درد خود کنار خواهیم آمد؟ آیا می توانیم خود را برای چنین تجربه های اجتناب ناپذیری آماده کنیم؟
پاسخ این سوالات ساده نیست ، اما مفهوم روانشناختی «تاب آوری» می تواند به ما کمک کند. با توجه به اینکه همه ما در حال حاضر درگیر وضعیت ناخوشایند بیماری همه گیرکرونا (COVID-19) هستیم درک و آگاهی از انعطاف پذیری به کارمان می اید. انعطاف پذیری را به عنوان توانایی زندگی در شرایط استرس زا یا شرایط بحرانی و عبور از آن به روشی که منجر به عملکرد سالم در طول زمان شود، تعریف می کنند. به عبارت دیگر انعطاف پذیری نه تنها به عقب برگشتن نیست بلکه نوعی تجربه رشد، (مانند یافتن معنا و هدف)، خودآگاهی یا تجربه بهبود روابط بین فردی است.

از تاب‌آوری (انعطاف‌پذیری/سرسختی) چه می‌دانیم؟
تعریف انعطاف پذیری ممکن است آسان به نظر برسد، اما این مفهوم پیچیده تر از آن است که تصور می کنید.
 اول، مطالعات علمی نشان داده که بسیاری از افراد بلافاصله پس از قرار گرفتن در معرض یک سختی یا یک رویداد آسیب زا، انعطاف پذیری از خود نشان می دهند و در دراز مدت، بیشتر افرادی که رویداد آسیب زا را تجربه کرده اند، علائمی از افسردگی یا مشکلات اضطرابی نشان نمی دهند. بنابراین شما نیز ممکن است در برابر سختی های زندگی بیشتر از آنچه که تصور می کنید، دارای سرسختی و تاب آوری باشید.
دوم، اگرچه به نظر می رسد برخی از افراد دارای توان و مدیریت موثرتری برای مقابله با استرس و اضطراب و تنظیم بهتر احساسات خود هستند، اما تاب آوری ویژگی واحدی نیست که آن را یا دارید یا نداری؛ بلکه انعطاف پذیری مجموعه ای از مهارت ها، از جمله رفتارها و افکار است که می تواند از طریق یادگیری و قرار گرفتن در معرض تجربیات جدید آموخته شود و بهبود یابد.
سوم، اگرچه ویژگی های فردی برای انعطاف پذیری اهمیت دارد، اما عوامل زمینه ای نیز از جمله منابع اجتماعی، بهداشتی و اقتصادی در شما تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، ممکن است شما مستعد مقاومت باشید اما اگر در یک محیط بدون حمایت و پر استرس پرورش یافته باشید، ممکن است این توانایی را توسعه ندهید. در واقع، همچنان که دیدن انعطاف پذیری صرفاً به عنوان یک ویژگی فردی غیرمنصفانه و مضر است، دسترسی به منابع خارجی خاص نیز عامل مهمی در بروز توانایی انعطاف پذیری در هر فرد است.
چهارم، انعطاف پذیری پویاست.   شما می توانید در یک زمینه انعطاف پذیر باشید اما برای شرایط دیگری ظرفیت انعطاف پذیری یا توانایی شما ممکن است بر ای استفاده از منابع موجود کافی نباشد.به عبارت دیگر، همه ما در یک مرحله از زندگی می توانیم مقاومت بیشتری داشته باشیم اما در مرحله دیگر کمتر.
پنجم، مقاوم بودن به این معنی نیست که آسیب پذیر نخواهید بود. به عنوان مثال، در یک مطالعه بر روی بیش از 200 نفر که مرگ همسر خود را تجربه کرده بودند، حتی افرادی که تاب آوری زیادی داشتند حداقل برخی از علائم غم و اندوه را گزارش کرده اند. تقریباً همۀ افراد در طول مسیر سختی از عوارض منفی مانند فشار عاطفی رنج می برند اما افراد مقاوم موفق می شوند به خوبی بهبود یابند.
ششم، سرانجام، ممکن است متناقض به نظر برسد، اما انعطاف پذیری ناشی از تماس با مشکلات است، نه تلاش برای مثبت ماندن، یا فرار همیشگی از مشکلات زندگی. به بسیاری از ما از همان کودکی آموزش داده شده است که باید از مشکلات یا استرس جلوگیری کنیم. درست است که استرس مزمن عاملی خطرناک برای مشکلات بهداشت روان است؛ اما قرار گرفتن در معرض برخی از استرس ها چالش لازم را برای تقویت شما در برابر سختی ها فراهم می کند؛ در مقابل، اگر بیش از حد از چالش های موجود در زندگی اجتناب کنید، در صورت بروز مشکلی اجتناب ناپذیر، مهارت های لازم را برای کنار آمدن با مشکل نخواهید یافت.

توصیه‌هایی برای مقاوم‌شدن و تاب‌آوری
درک ماهیت پیچیده و پویای انعطاف پذیری مهم است زیرا نشان می دهد هیچ قرص جادویی یا دستور العملی وجود ندارد که شما را مقاوم کند. هر فرد روش خاص خود را برای کنار آمدن با پریشانی، بهبود یافتن و سطح یادگیری از یک بحران دارد. همچنین خیلی خوب است که نتوانید سریع یا کاملاً از یک شرایط خاص بهبود پیدا کنید. آسیب دیدن یا گم شدن در یک واقعه دشوار اشکالی ندارد.
علم در مورد چگونگی مقاوم سازی فرد همه پاسخ ها را ندارد، اما آنچه ما می دانیم این است كه یادگیری مهارت انعطاف پذیری نیاز به استفاده از منابع داخلی و خارجی دارد. در ادامه با برخی از اساسی ترین موارد برای مقاوم سازی و بالابردن تاب‌آوری اشنا می شوید
با دیگران ارتباط برقرار کنید
در زمان های دشوار، افراد معمولاً تمایل به کناره گرفتن از دنیا و خزیدن در لاک خود دارند. این دوری جستن از دیگران می تواند به دلایل مختلفی مانند احساس شرم، ترس از قضاوت شدن، یا عدم تمایل به تخلیه شدن توسط دیگران باشد. گرچه خلوت گزینی در مواقع سختی اشکالی ندارد، اما مهم است که حداقل تا حدی با مردم در ارتباط باشید. تحقیقات  نشان می دهد که خطر ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه در افرادی که پس از واقعه فاقد حمایت اجتماعی هستند بیشتر است (بخاطر داشته باشید که حتی اگر دوستان و خانواده خود را داشته باشید اما از دیدن یا صحبت با آنها خودداری کنید، برای آنها غیرممکن است که به شما کمک کنند).
افرادی که تصمیم می گیرند با دیگران ارتباط برقرار کنند و به جای منزوی کردن روابط خود را پرورش دهند، در کنار آمدن با مشکل و یادگیری از تجربه ناخوشایند خود بهتر عمل می کنند. همچنین بازخوردی که از حمایت اجتماعی -عاطفی و روابط صمیمی خود می گیرید، می تواند برای کنترل استرس به روشی سالم به شما انگیزه بدهد.
بنابراین، هنگامی که مشکلات طاقت فرسا هستند، سعی کنید با دیگرانی که می توانند از شما پشتیبانی کنند تماس بگیرید. چند روش مختلف برای انجام این کار وجود دارد:
•     یکی این است که به سادگی در مورد آنچه که تجربه کرده اید با کسی صحبت کنید.البته صحبت با کسی که فقط وانمود می کند که گوش می دهد یا شما را قضاوت می کند، ناامیدکننده است؛ بنابراین سعی کنید شخصی را انتخاب کنید که در گوش دادن مهارت داشته باشد. همچنین می توانید از قبل به آنها بگویید که تمام آنچه که شما لازم دارید گوش دادن است.
•     روش دیگر این است که به طور خاص از کمک ابزاری، مانند جستجوی اطلاعات، مشاوره گرفتن یا کمک گرفتن از کسی برای انجام کارهای روزمره استفاده کنید.معمولا افرادی که مقاومت بیشتری دارند آگاه هستند که نمی توانند به تنهایی هر مشکلی را حل کنند. اگر شما عادت دارید مشکلات را خودتان حل کنید یا اعتماد کردن و کمک خواستن از دیگران را نشانه ضعف می دانید، ممکن است برای درخواست کمک مشکل  داشته باشید.
در اینجا چند ایده دیگر برای نحوه برقراری ارتباط با دیگران و دریافت حمایت ارائه می شود:
•    اگر ورزش یا پیاده روی می کنید، سعی کنید شخص دیگری را به همراهی با خود دعوت کنید.
•     به خود و نزدیکانتان قول دهید که به طور منظم با عزیزان تماس بگیرید یا از طریق ایمیل با آنها در ارتباط باشید.
•     از قدرت بازی استفاده کنید. با دوستان خود بگویید و بخندید. اگر در گروه ها یا شبکه های اجتماعی که علاقه یا سرگرمی مشترکی با  شما دارند عضو هستید، برای تبادل نظر یا شناختن افراد جدید فعال شوید.
•    کارهای خیریه و عام المنفعه انجام دهید. مثلا از یک یا چند کودک بی سرپرست حمایت کنید یا اوقاتی را به فعالیت در خانه های سالمندان یا نهادهای حمایتی اختصاص دهید. کمک به دیگران باعث می شود احساس خوشبختی و ارزشمندی داشته باشیم.
•    مهمتر از همه ، برای برقراری ارتباط با دیگران، منتظر وقوع یک فاجعه نباشید. مطمئن شوید که روابطی که دارید حس ارزشمندی و نیاز به صمیمیت را در شما پرورش می دهد، که به نوبه خود می تواند به مقاومت در شما کمک کند. اگر از عزیزان خود فاصله فیزیکی دارید، به دنبال راه هایی برای ارتباط اجتماعی به طور منظم باشید. حتی حضور و پشتیبانی تعداد کمی از افراد که می توانید به آنها اعتماد کنید، می تواند تفاوت بزرگی را در هنگام بروز مشکلات ایجاد کند.
ادامه دارد ...

0 اظهار نظر

لطفاً برای ارسال نظر وارد شوید.